انسان است ؛ چون مال را در راه خدا بدهد ، علاقه را به خدا ميدهد ؛ به خدا نزديك مىشود . طعام به فقرا و مساكين نداد و در نتيجه به ما نزديك نشد . امروز دوست و حميم در اينجا ندارد . حميم او امروز عمل صالح است ، و با خود نياورده است ؛ پس دستگيرى ندارد . و اينك كه اوان طلوع وجه الله است ، آن أعمال نيكو كه بايد يار و أعوان او باشند ، با خود نياورده است ؛ و بنابراين هنگام ظهور وجه الله كه قدرت را همه در خدا جمع مىيابد و تمام اشياء را مندكّ در او مىبيند ، استعدادش ضعيف است ؛ غذائى با خود نياورده مگر حسرت و ندامت . غذاى او از غِسلين است : از چرك و خون توأم با بوى تعفّن ، از فلزّ گداخته ، از آن غذائى كه هيچ كس تاب و توان خوردن آن را ندارد مگر خاطِئون : مردم بد عمل و زشت كردار . قُلْ لِعِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خِلالٌ « 1 » . « بگو به بندگان من كه ايمان آورده‌اند : اقامهء نماز كنند و از آنچه ما به آنها روزى داده‌ايم در پنهان و آشكارا انفاق نمايند قبل از آنكه روزى برسد كه در آن روز هيچگونه مبايعه و دادوستد ، و يا طرح دوستى فائده‌اى ندارد . » نماز و انفاق دو ركن اساسى است براى وصول به آسمان

--> ( 1 ) آيه 31 ، از سورهء 14 : إبراهيم